[519] "Suessanus tradit, quod bufonem quempiam obviam fieri felicissimum augurium fuisse antiquitas existimavit.--Anno 1553, in villa quadam Thuringia ad Unstrum, a muliere bufo caudatus natus est, quemadmodum in libro de prodigiis et ostentis habetur. Nec mirum, quia Cœœlius Aurelianus et Platearius scribunt mulieres aliquando cum fœœto humano bufones et alia animalia hujus generis eniti. Sed hujus monstrosæ conceptionis causam non assignant. Tradit quidem Platearius illa præsidia, quæ ad provocandos menses commendantur, ducere; etiam bufonem fratrem Salernitanorum quemadmodum aliqui lacertum fratrem Longobardorum nominant. Quoniam mulieres Salernitanæ potissimum in principio conceptionis succum apii et porrorum potant, ut hoc animal interimant, antequam fœœtus viviscat. Insuper mulier quædam ex Gesnero, recens nupta cum omnium opinione prægnans diceretur, quatuor animalia bufonibus similia peperit et optime valuit."--Aldrovandi also reads: "apud Heisterbacensem in historia miraculorum," that some monks found a living toad inside a hen in place of intestines. In the same author, a priest finds an immense toad at the bottom of a jar of wine; whilst he is wondering how such a large toad should have been able to enter by such a small orifice, the toad disappears.

[520] Cfr. Targioni Tozzetti, _Lezioni di Materia Medica_, Florence, 1821.

Zoological Mythology (Volume II) — Part 211

[521] Some extraordinary lizards of which Aldrovandi speaks are of a half sacred and half monstrous nature: "Præter illud memorabile, quod Mizaldus recitat accidisse anno Domini 1551, mense Julii in Hungaria prope pagum Zichsum juxta Theisum fluvium nimirum in multorum hominum alvo lacertas naturalibus similes ortas fuisse. Interdum contingit, ut animadvertit Schenchius, lacertam viridem in cæti magnitudinem excrescere, qualis aliquando Lutetiæ visa est. Sæpe etiam lacertæ duobus et tribus caudis refertæ nascuntur, quas vulgus ludentibus favorabiles esse nugatur."

Zoological Mythology (Volume II) — Part 211

[522] In the _Mahâbhâratam_, i. 981-1003, it is said that the serpents amphisbhænæ (duṇḍubhâs, duṇḍavas, nâgabhṛitas, the same, I think, as the mannuni of Malabar,) being good, must not be killed; an amphisbhæna relates that it had once been the wise Sahasrapâd (properly of the hundred feet; the amphisbhæna appears to be a lizard without feet, and with a tail the same size as its head, for which reason the belief arose that it had two heads; it seems to be another personification of the circular year, like the serpent), and that it became a serpent by a curse, because it had once frightened a Brâhman with a fictitious serpent made of grass; at the sight of the wise Kurus, the amphisbhæna is released from its malediction.

Zoological Mythology (Volume II) — Part 211