Dryden's 'The conscious water saw its God, and blush'd,' is a mere remembrance of Crashaw.[35]
(_d_) _Translations and (briefly) Latin and Greek Poetry._ It may seem semi-paradoxical to affirm it, but in our opinion the genius of Crashaw shines with its fullest splendour in his Translations, longer and shorter. Even were there not his wonderful 'Suspicion of Herod' and 'Musick's Duell,' this might be said; for in his 'Dies Irae,' and 'Hymne out of Sainte Thomas,' and others lesser, there are felicities that only a genuine Maker could have produced. His 'Dies Irae' was the earliest version in our language. Roscommon and Scott alike wrote after and 'after' it. But it is on the two truly great Poems named we found our estimate. Turning to 'Musick's Duell,' as we ask the reader to do now (vol. i. 197-203), we have only to read critically the Latin of Strada, from whence it is drawn, to discern the creative gift of our Poet. Here it is:

Jam Sol a medio pronus deflexerat orbe Mitius, e radiis vibrans crinalibus ignem. Cum Fidicen, propter Tiberina fluenta, sonanti Lenibat plectra curas, aestumque levabat, Ilice defensus nigra scenaque virenti. Audiit hunc hospes silvae Philomela propinquae Musa loci, nemoris siren, innoxia siren; Et prope succedens stetit abdita frondibus, alte Accipiens sonitum, secumque remurmurat, et quos Ille modos variat digitis, haec gutture reddit. Sensit se Fidicen Philomela imitante referri, Et placuit ludum volucri dare; plenius ergo Explorat citharam, tentamentumque futurae Praebeat ut pugnae, percussit protinus omnes Impulsu pernice fides, nec segnius illa. Mille per excurrens variae discrimina vocis, Venturi specimen praefert argutula cantus. Tunc Fidicen per fila movens trepidantia dextram, Nunc contemnenti similis diverberat ungue, Depectitque pari chordas, et simplice ductu: Nunc carptim replicat, digitisque micantibus urget Fila minutatim, celerique repercutit ictu. Mox silet. Illa modis totidem respondet, et artem Arte refert. Nunc seu rudis aut incerta canendi Projicit in longum, nulloque plicatile flexu Carmen init, simili serie, jugique tenore, Praebet iter liquidum labenti e pectore voce; Nunc caesim variat, modulisque canora minutis. Delibrat vocem, tremuloque reciprocat ore. Miratur Fidicen parvis e faucibus ire Tam varium, tam dulce melos; majoraque tentans Alternat mira arte fides; dum torquet acutas Inciditque, graves operoso verbere pulsat, Permiscetque simul certantia rauca sonoris, Ceu resides in bella viros clangore lacessat. Hoc etiam Philomela canit: dumque ore liquenti Vibrat acuta sonum, modulisque interplicat acquis; Ex inopinato gravis intonat, et leve murmur Turbinat introrsus, alternantique sonore Clarat, et infuscat ceu martia classica pulset. Scilicet erubuit Fidicen, ... Non imitabilibus plectrum concentibus urget. Namque manu per fila volat, simul hos, simul illos Explorat numeros, chordaque laborat in omni, Et strepit, et tinnit, crescitque superbius, et se Multiplicat religens, plenoque choreumate plaudit.[36]






