Tum consule Scipione, cui frater, ille modo victor Carthaginis Africanus, aderat voluntaria legatione, debellari regem placet. Et iam toto cesserat mari, sed nos imus ulterius. Maeandrum { 15} ad amnem montemque Sipylum castra ponuntur. Hic rex, incredibile dictu quibus auxiliis, quibus copiis, consederat. Trecenta milia peditum, equitum falcatorumque curruum non minor numerus. Elephantis ad hoc immensae magnitudinis, auro purpura { 20} argento et suo ebore fulgentibus aciem utrimque vallaverat. Sed haec omnia praepedita magnitudine sua, ad hoc imbre, qui subito superfusus mira felicitate Persicos arcus corruperat. Primum trepidatio, mox fuga, deinde triumphus fuerunt. { 25}
+Context.+ In 190 B.C. Lucius Scipio was appointed to carry the war into Asia. Scipio Africanus, who accompanied his brother as Chief of Staff, fell ill at Elaea, the port of Pergamum. His place was taken by Cn. Domitius, an experienced officer.
[Linenotes: 14-15. +Et iam toto cesserat mari+, as the result of the decisive defeat, in 190 B.C., of the Syrian fleet off +Myonnesus+. 15-16. +Maeandrum ... ponuntur.+ The battle was fought near Magnesia (N.W. of Lydia) at the foot of Mt. Sipylus.]
+Parallel Passage.+ Livy, xxxvii. 39-44, ‘The +Battle of Magnesia+ decided the fate of the Syrian Empire, as the battles of +Zama+ and +Cynoscephalae+ had decided the fate of Carthage and Macedonia.’ --Ihne.
Hannibal, postquam est nuntiatum milites regios in vestibulo esse, postico fugere conatus, ut id quoque occursu militum obsaeptum sensit et omnia circa clausa custodiis dispositis esse, venenum, quod multo ante praeparatum ad tales habebat casus, { 5} poposcit. ‘Liberemus,’ inquit, ‘diuturna cura populum Romanum, quando mortem senis exspectare longum censent. Nec magnam nec memorabilem ex inermi proditoque Flamininus victoriam feret.’ Exsecratus deinde in caput regnumque { 10} Prusiae, et hospitales deos violatae ab eo fidei testes invocans, poculum exhausit. . . . Trium clarissimorum suae cuiusque gentis virorum non tempore magis congruente comparabilis mors videtur esse, quam quod nemo eorum satis dignum splendore { 15} vitae exitum habuit. Nam primum omnes non in patrio solo mortui nec sepulti sunt. Veneno absumpti Hannibal et Philopoemen; exsul Hannibal, proditus ab hospite, captus Philopoemen in carcere et in vinculis exspiravit. Scipio etsi non exsul neque { 20} damnatus, die tamen dicta, ad quam non adfuerat reus, absens citatus, voluntarium non sibimet ipse solum sed etiam funeri suo exsilium indixit.