102.1: = _ortus, nātus_. 102.2: _simultātēs gerere_ = ‘to carry on a feud.’ 102.3: ‘to aim at.’ 102.4: ‘champion.’ 102.5: The Brutus of selection IX. 102.6: #Utinam vīverēs!# ‘O that you were yet alive.’ The subjunctive here expresses a wish or prayer; cf. l. 29. 102.7: ‘you’re fast asleep.’ 102.8: #cōnsiliī cōnscia#: ‘who was aware of,’ etc. 102.9: ‘sleeping-room.’ 102.10: #cultellum tōnsōrium#: ‘a barber’s knife.’ 102.11: ‘nails.’ 102.12: ‘maids.’ 102.13: ‘scold.’ 102.14: ‘heedless,’ ‘random.’ 102.15: #sī . . . cessisset#: ‘if your plan did not turn out according to your expectations.’ Join with what follows. 103.1: ‘bloody.’ 103.2: ‘hill.’ 103.3: _sepelīre_ = ‘to dispose of a body,’ whether by burial or by cremation. 103.4: #quōque# = ‘and in order that.’ 103.5: ‘cloak.’ 103.6: ‘the dead man.’ 103.7: ‘thoroughly aroused.’ 103.8: ‘torn (from the body).’ 103.9: ‘coals.’ 103.10: See Vocab., _Catō_. 103.11: ‘woman though she was.’]
#XXX. Octavianus Caesar Augustus# [[stripped text]]
Octavianus, Iuliae, Gai Caesaris sororis, nepos, quartum annum agens patrem amisit. Ab avunculo adoptatus profectum eum in Hispanias adversus Gnaei Pompei liberos secutus est. Deinde ab eo Apolloniam missus studiis vacavit. Utque primum occisum Caesarem heredemque se comperit, in urbem regressus hereditatem adiit, nomen Caesaris sumpsit conlectoque veteranorum exercitu opem Decimo Bruto tulit, qui ab Antonio Mutinae obsidebatur. Cum autem urbis aditu prohiberetur, ut Brutum de omnibus rebus certiorem faceret, primo litteras misit plumbeis laminis inscriptas, quas ad bracchium religatas urinatores Scultennam amnem transnantes ad Brutum deferebant. Quin et avibus internuntiis utebatur. Columbis enim, quas inclusas ante fame adfecerat, epistulas ad collum religabat easque a proximo moenibus loco emittebat. Illae, lucis cibique avidae, altissima aedificiorum petentes excipiebantur a Decimo Bruto, qui eo modo de omnibus rebus certior fiebat, utique postquam disposito quibusdam locis cibo columbas illuc devolare instituerat.
Bellum Mutinense Octavianus duobus proeliis confecit, quorum in altero non ducis modo, sed militis etiam functus est officio atque in media dimicatione, aquilifero legionis suae graviter saucio, aquilam umeris subisse diuque fertur portasse. Postea reconciliata cum Antonio gratiaiunctisque cum eo copiis, ut Gai Caesaris necem ulcisceretur, ad urbem hostiliter accessit misitque qui nomine exercitus sibi consulatum deposcerent. Cunctante senatu centurio, princeps legationis, reiecto sagulo, ostendens gladii capulum non dubitavit in Curia dicere: “Hic faciet, si vos non feceritis.”