330 III. ii. 1. Cum enim ex Scripturis arguuntur, in accusationem convertuntur ipsarum Scripturarum, quasi non recte habeant, neque sint ex auctoritate, et quia varie sint dictæ, et quia non possit ex his inveniri veritas ab his, qui nesciant Traditionem. Non enim per literas traditam illam, sed per vivam vocem: ob quam causam et Paulum dixisse: "Sapientiam autem loquimur inter perfectos; sapientiam autem non mundi hujus." Et hanc sapientiam unusquisque eorum esse dicit, quam a semetipso adinvenerit, fictionem videlicet; ut digne secundum eos sit veritas, aliquando quidem in Valentino, aliquando autem in Marcione, aliquando in Cerintho; postea deinde in Basilide fuit, aut et in illo qui contra disputat, qui nihil salutare loqui potuit. Unusquisque enim ipsorum omnimodo perversus, semetipsum, regulam veritatis depravans, prædicare non confunditur.
331 III. v. 1. Traditione igitur, quæ est ab apostolis, sic se habente in ecclesia et permanente apud nos, revertamur ad eam quæ est ex Scripturis ostensionem eorum qui Evangelium conscripserunt Apostolorum, &c.
332 III. ii. 1. Massuet (_Diss._ I. § 24) says, "Hanc non reprehendit Irenæus, immo in sequentibus probat." Now, to my apprehension, he does tacitly disapprove the sentiment in the very passage; and however he may acknowledge that there are many _parts_ of Scripture obscure and ambiguous, yet the whole method of his arguing shows incontestably that he thought its voice, on such points as he was discussing with the Gnostics, perfectly unambiguous.